Η βουβωνοκήλη είναι η συχνότερη μορφή κήλης και συμβαίνει όταν ένα τμήμα του εντέρου ή λιπώδους ιστού προεξέχει μέσα από ένα ασθενές σημείο ή ρήξη των μυών του κοιλιακού τοιχώματος, στην περιοχή της βουβωνικής χώρας (εκεί που το σώμα “διπλώνει” ανάμεσα στην κοιλιά και το πόδι).
Από μόνη της δεν είναι θανατηφόρα, αλλά ενέχει έναν μεγάλο κίνδυνο, την περίσφιξη. Αυτό συμβαίνει αν το έντερο παγιδευτεί στην τρύπα και “στραγγαλιστεί”, με αποτέλεσμα να σταματήσει η αιμάτωσή του. Αυτή είναι μια επείγουσα ιατρική κατάσταση που απαιτεί άμεσο χειρουργείο.
Η βουβωνοκήλη προκαλείται από έναν συνδυασμό πίεσης και αδυναμίας των μυών του κοιλιακού τοιχώματος. Φανταστείτε το κοιλιακό τοίχωμα σαν ένα προστατευτικό «τείχος» που κρατάει τα όργανα στη θέση τους. Αν το τείχος έχει μια τρύπα ή ένα ευαίσθητο σημείο και η πίεση από μέσα αυξηθεί, το περιεχόμενο (συνήθως έντερο ή λίπος) σπρώχνεται προς τα έξω.
Προϋπάρχουσα (εκ γενετής) αδυναμία
Πολλοί άνθρωποι γεννιούνται με ένα σημείο στο κοιλιακό τοίχωμα που δεν έκλεισε τελείως κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη. Στους άνδρες, ο βουβωνικός πόρος είναι το σημείο από όπου κατεβαίνουν οι όρχεις στο όσχεο πριν τη γέννηση. Αν αυτό το πέρασμα δεν κλείσει σωστά, μένει ένα “άνοιγμα” έτοιμο να μετατραπεί σε κήλη αργότερα στη ζωή.
Παράγοντες που αυξάνουν την πίεση
Οτιδήποτε ζορίζει τους μυς της κοιλιάς μπορεί να “σπρώξει” την κήλη προς τα έξω:
Τρόπος ζωής και βιολογία
Οι άνδρες είναι 8 – 10 φορές πιο πιθανό να εμφανίσουν βουβωνοκήλη λόγω της κατασκευής του βουβωνικού πόρου.
Οι καπνιστές, καθώς ο χρόνιος βήχας και οι ουσίες του τσιγάρου που επηρεάζουν το κολλαγόνο και εξασθενούν τους ιστούς.
Τα συμπτώματα της βουβωνοκήλης μπορεί να διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Σε κάποιους είναι ολοφάνερα, ενώ σε άλλους η κήλη ανακαλύπτεται τυχαία κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής εξέτασης.
Υπάρχει μια σοβαρή επιπλοκή που λέγεται περίσφιξη (όταν το έντερο παγιδεύεται και “στραγγαλίζεται”). Αν παρατηρήσετε τα παρακάτω, πρέπει να πάτε αμέσως σε νοσοκομείο:
Η θεραπεία της βουβωνοκήλης είναι αποκλειστικά χειρουργική. Δυστυχώς, σε αντίθεση με μια θλάση ή έναν τραυματισμό, η κήλη είναι μια μηχανική βλάβη που δεν μπορεί να κλείσει με φάρμακα, γυμναστική ή ειδικές ζώνες.
Σήμερα, η επέμβαση θεωρείται ρουτίνας και ο στόχος είναι διπλός: να μπει το περιεχόμενο πίσω στην κοιλιά και να ενισχυθεί το τοίχωμα ώστε να μην ξανασυμβεί (υποτροπή).
Η λαπαροσκοπική και η ρομποτική αποκατάσταση αποτελούν την αιχμή της τεχνολογίας στη θεραπεία της βουβωνοκήλης. Αντί για τη μεγάλη τομή της κλασικής μεθόδου, ο χειρουργός εργάζεται “εκ των έσω” μέσα από μικροσκοπικές οπές.
Αντί για μια μεγάλη τομή, ο χειρουργός δημιουργεί 3 μικρές οπές (περίπου 0,5 έως 1 εκατοστό) στο κοιλιακό τοίχωμα, φέρνει το περιεχόμενο της κήλης πίσω στην κοιλιά και τοποθετεί ένα μεγάλο πλέγμα εσωτερικά, καλύπτοντας όλα τα αδύναμα σημεία της περιοχής.
Σχεδόν σε όλες τις επεμβάσεις τοποθετείται ένα ειδικό συνθετικό πλέγμα. Λειτουργεί σαν δίχτυ που ενισχύει τους εξασθενημένους ιστούς και μειώνει δραματικά τις πιθανότητες να ξανανοίξει η κήλη (από 15% που ήταν παλαιότερα χωρίς πλέγμα, σε λιγότερο από 1%).
Η παραδοσιακή μέθοδος. Γίνεται μια τομή περίπου 5 – 8 εκ. πάνω από την κήλη. Ο χειρουργός επαναφέρει το έντερο στη θέση του και τοποθετεί το πλέγμα πάνω από την τρύπα.
Μπορεί να γίνει και με τοπική αναισθησία (αν ο ασθενής έχει προβλήματα με την καρδιά ή τους πνεύμονες και δεν πρέπει να πάρει γενική νάρκωση). Επίσης αν ο ασθενής έχει κάνει πολλά χειρουργεία στην κοιλιά στο παρελθόν, οι συμφύσεις μπορεί να δυσκολεύουν τη χρήση λαπαροσκοπίου.
Η ανάρρωση είναι πιο αργή από τη λαπαροσκοπική, με κάποια ενόχληση στην τομή για τις πρώτες ημέρες.
Πιο σημαντικός παράγοντας από τη μέθοδο είναι η εμπειρία του χειρουργού στις συγκεκριμένες τεχνικές.
Αν η κήλη είναι μικρή και δεν σας ενοχλεί, ο γιατρός μπορεί να προτείνει «προσεκτική αναμονή». Ωστόσο, οι περισσότερες κήλες μεγαλώνουν με τον καιρό.
Επίσης, η χρήση κηλεπιδέσμου (ζώνης) δεν θεραπεύει την κήλη. Μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά η παρατεταμένη χρήση μπορεί να προκαλέσει συμφύσεις, κάνοντας το μελλοντικό χειρουργείο αρκετά πιο απαιτητικό για τον χειρουργό και πιο δύσκολο για τον ασθενή.
Μετά από μια λαπαροσκοπική ή ρομποτική επέμβαση βουβωνοκήλης, η ανάρρωση είναι συνήθως εντυπωσιακά γρήγορη, αλλά υπάρχουν κάποιοι κανόνες για να διασφαλίσετε ότι το πλέγμα θα ενσωματωθεί σωστά και δεν θα έχετε ενοχλήσεις.
Οι Πρώτες 24 – 48 Ώρες
Πρέπει να σηκωθείτε και να περπατήσετε το συντομότερο δυνατό (ακόμα και λίγες ώρες μετά το χειρουργείο). Αυτό βοηθά στην κυκλοφορία του αίματος και στην αποβολή του αέρα (CO2) που χρησιμοποιήθηκε στη λαπαροσκόπηση.
Χρονοδιάγραμμα
