Η μετεγχειρητική κήλη είναι μια συχνή επιπλοκή μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα. Εμφανίζεται όταν ο ιστός του κοιλιακού τοιχώματος δεν επουλώνεται πλήρως, με αποτέλεσμα τα εσωτερικά όργανα (συνήθως το έντερο) να προεξέχουν μέσα από το σημείο της παλιάς τομής.
Αν η κήλη γίνει σκληρή, κόκκινη και συνοδεύεται από έντονο πόνο, εμετό ή αδυναμία αποβολής αερίων, ίσως υπάρχει περίσφιξη. Αυτό είναι επείγον περιστατικό και απαιτεί άμεση ιατρική βοήθεια.
Η δημιουργία μιας μετεγχειρητικής κήλης είναι μια διαδικασία που συνήθως εξελίσσεται σταδιακά και οφείλεται στη “μηχανική αποτυχία” της επούλωσης του κοιλιακού τοιχώματος.
Φανταστείτε το κοιλιακό τοίχωμα σαν ένα πολυστρωματικό “τείχος” από μύες και σκληρούς συνδετικούς ιστούς (περιτονίες). Όταν γίνεται μια χειρουργική τομή, αυτό το τείχος διακόπτεται. Η κήλη δημιουργείται όταν η “κόλλα” (η επούλωση) δεν είναι αρκετά ισχυρή για να κρατήσει το τείχος κλειστό.
Μετά το χειρουργείο, οι ιστοί αρχίζουν να παράγουν κολλαγόνο για να ενωθούν. Αν η επούλωση εμποδιστεί, αντί για γερό ιστό, δημιουργείται ένας πιο αδύναμος, “ελαστικός” ουλώδης ιστός. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω:
Κάθε φορά που βήχετε, σηκώνετε βάρη ή σφίγγεστε, η πίεση αυτή σπρώχνει τα εσωτερικά όργανα προς τα έξω. Αν η τομή είναι το “αδύναμο σημείο”, ο ιστός αρχίζει να υποχωρεί και να ανοίγει (διάνοιξη περιτονίας). Καθώς το χάσμα μεγαλώνει, η εσωτερική επένδυση της κοιλιάς (το περιτόναιο) σπρώχνεται μέσα από την τρύπα, δημιουργώντας έναν “σάκο”. Μέσα σε αυτόν τον σάκο μπορεί να γλιστρήσει λίπος και τμήμα του λεπτού ή του παχέος εντέρου.
Όταν το περιεχόμενο περάσει μέσα από το χάσμα των μυών και φτάσει ακριβώς κάτω από το δέρμα, τότε γίνεται ορατό το χαρακτηριστικό εξόγκωμα. Στην αρχή μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν σφίγγεστε και να “μπαινοβγαίνει”, αλλά με τον καιρό το χάσμα τείνει να μεγαλώνει λόγω της συνεχούς πίεσης.
Σε αντίθεση με μια πληγή στο δέρμα, οι μύες της κοιλιάς βρίσκονται υπό διαρκή τάση. Μόλις δημιουργηθεί μια τρύπα (το χάσμα), οι μύες τείνουν να την τραβούν προς τις αντίθετες κατευθύνσεις, μεγαλώνοντάς την αντί να την κλείνουν.
Τα συμπτώματα μιας μετεγχειρητικής κήλης μπορεί να εμφανιστούν αμέσως μετά την επέμβαση (μέσα σε λίγες εβδομάδες) ή ακόμη και μήνες ή χρόνια αργότερα. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι τα συμπτώματα γίνονται πιο έντονα όταν αυξάνεται η πίεση στην κοιλιά.
Ορατή Διόγκωση
Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι είναι ένα εξόγκωμα ή μια μάζα πάνω ή κοντά στην παλιά χειρουργική ουλή. Είναι πιο έντονο όταν στέκεστε όρθιοι, όταν βήχετε, όταν σηκώνετε βάρη ή όταν σφίγγεστε και συχνά εξαφανίζεται ή μικραίνει όταν ξαπλώνετε ανάσκελα, καθώς το περιεχόμενο της κήλης “γλιστράει” πίσω στην κοιλιά.
Πόνος και ενόχληση
Ο πόνος δεν είναι πάντα συνεχής, αλλά συνήθως σχετίζεται με τη δραστηριότητα:
Πεπτικές Διαταραχές
Επειδή μέσα στον σάκο της κήλης βρίσκεται συχνά το έντερο, μπορεί να επηρεαστεί η λειτουργία του:
Υπάρχουν δύο σοβαρές επιπλοκές: η περίσφιξη και η απόφραξη (ειλεός). Αν παρατηρήσετε τα παρακάτω, πρέπει να αναζητήσετε άμεσα ιατρική βοήθεια:
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ένας χειρουργός μπορεί να διαγνώσει την κήλη με μια απλή κλινική εξέταση (ψηλάφηση). Αν η κήλη είναι μικρή ή αν είστε υπέρβαρος, μπορεί να ζητηθεί:
Η θεραπεία της μετεγχειρητικής κήλης είναι αποκλειστικά χειρουργική. Σε αντίθεση με μια θλάση ή έναν τραυματισμό, η κήλη είναι μια μηχανική βλάβη (μια τρύπα στο τοίχωμα) που δεν μπορεί να κλείσει μόνη της με φάρμακα, γυμναστική ή χρόνο.
Ο στόχος της επέμβασης είναι διπλός: να επαναφέρει τα όργανα στη σωστή τους θέση και να ενισχύσει το κοιλιακό τοίχωμα για να μην ξανανοίξει.
Η λαπαροσκοπική και η ρομποτική αποκατάσταση αποτελούν την αιχμή της τεχνολογίας στη θεραπεία της Μετεγχειρητικής Κήλης.
Μέσω 3 – 4 μικρών οπών (0,5 – 1 εκ.), o χειρουργός χρησιμοποιεί κάμερα και ειδικά εργαλεία για να τοποθετήσει το πλέγμα από την εσωτερική πλευρά του τοιχώματος, και τα πλεονεκτήματά της είναι πολλά:
Το πλέγμα είναι ένα βιοσυμβατό υλικό (συνήθως από πολυπροπυλένιο) που μοιάζει με δίχτυ. Λειτουργεί ως “σκαλωσιά” πάνω στην οποία ο οργανισμός χτίζει νέο, δυνατό ιστό. Υπάρχουν δύο είδη, τα μόνιμα, που παραμένουν για πάντα στο σώμα και τα απορροφήσιμα / βιολογικά, που χρησιμοποιούνται κυρίως σε περιπτώσεις μόλυνσης.
Αν και μια μικρή κήλη μπορεί να παρακολουθείται (“προσεκτική αναμονή”), ο κίνδυνος είναι ότι πάντα μεγαλώνει. Όσο μεγαλύτερη γίνεται, τόσο πιο δύσκολη και επικίνδυνη είναι η χειρουργική της αποκατάσταση.
Οι “ζώνες κήλης” που πωλούνται στα φαρμακεία δεν θεραπεύουν την κήλη. Μπορούν μόνο να ανακουφίσουν προσωρινά τα συμπτώματα, αλλά η μακροχρόνια χρήση τους μπορεί να προκαλέσει συμφύσεις, κάνοντας το μελλοντικό χειρουργείο πιο δύσκολο.
Η περίοδος μετά την επέμβαση (ανάρρωση) είναι εξίσου σημαντική με το ίδιο το χειρουργείο για την αποφυγή υποτροπής. Το πλέγμα χρειάζεται περίπου 6 έως 8 εβδομάδες για να ενσωματωθεί πλήρως στους ιστούς σας και να γίνει ένα με το σώμα.
Ελαστική Ζώνη Κοιλίας – Αποθεραπεία
Στις περισσότερες περιπτώσεις μετεγχειρητικής κήλης, ο γιατρός θα σας ζητήσει να φοράτε μια ειδική ελαστική ζώνη κοιλίας για 4 έως 6 εβδομάδες.
Επικοινωνήστε αμέσως με τον γιατρό αν εμφανίσετε:
